Duddziom Rinpocze Dżigdral Jeshe Dordze, rdzenny Lama Gangetnga Rinpocze

Jego Świątobliwość Dud­dziom Rin­pocze Dżig­dral Jeshe Dordze, był wybit­nym współ­czesnym joginem i Mistrzem Medytacji. Zmarł w stycz­niu 1987 r. w wieku 82 lat, we Francji.

Był zwierzch­nikiem szkoły Njingma tybetań­skiego Bud­dyzmu, tradycji, którą w ósmym wieku wprowadził do Tybetu Padmasambhawa.

Dud­dziom Rin­pocze urodził się 10 kwiet­nia 1904 r. w południowo-wschodniej Tybetań­skiej prowin­cji Pemako, w jed­nej z czterech ukrytych krain Pad­masam­bhawy. Roz­poznany został jako inkar­nacja Dud­dzioma Lingpy (1835–1904), znanego odkrywcy wielu ukrytych nauk (term). Dud­dziom Lingpa pragnął odwiedzić połudn. Tybet, aby odkryć święty kraj Pemako, a kiedy Mu się to nie udało, prze­powiedział, że jego następca się tam urodzi.

Dud­dziom Rin­pocze był osiem­nastą inkar­nacja tej Linii, w której pojawiło się paru naj­więk­szych bud­dyj­skich Mistrzów Indii i Tybetu. I tak np. w okresie Buddy Pranidhanaradża urodzony został jako jogin Nuden Dordze Czang, który ślubował, że pojawi się jako 1000 i ostatni Budda tego wieku, jako „Mopa O Taje”. W Indiach zamanifestował się jako Siariputra, główny uczeń Buddy Siakjamuniego, w Tybecie m.in. jako Khjen Czung Lot­sała, jeden z 25 uczniów Pad­masam­bhawy i jako Dudal Rolpa Tsal, wielki jogin i nauczyciel Dżigme Lingpy. W przy­szło­ści ma się odrodzić jako Rog­den Dordze Nonpo, król Szambali.

Dud­dziom Rin­pocze studiował u naj­wybit­niej­szych lamów tego czasu. Stał się sławny w całym Tybecie z powodu wspaniałych duchowych osiągnięć i wiel­kiej uczono­ści. Szczegól­nie sławny był jako wielki Ter ton, którego termy są obec­nie w całym tybetań­skim bud­dyzmie szeroko nauczane i praktykowane.

Przez czołowych lamów Tybetu uznany został jako Mistrz Mistrzów, żywe wcielenie Pad­masam­bhawy, jak rów­nież posiadając naj­wyż­szą moc i błogosławień­stwo w prze­kazywaniu Natury Umysłu. Dud­dziom Rin­pocze był nauczycielem wielu wybit­nych, obec­nie aktyw­nych lamów. Nie­mniej sławny był jako autor wielu pism, dotyczących także polityki, historii, medycyny, astrologii i filozofii. Naj­bar­dziej poczyt­nymi pozycjami są „Pod­stawy pouczeń Buddy” i „Historia Szkoły Njingma”, które napisał już na wygnaniu w Indiach.

Po opusz­czeniu Tybetu osiadł w Kalim­pong, w Indiach, póź­niej w Kath­mandu, w Nepalu. Stworzył tam parę wspól­not dla prak­tykujących (w Indiach i Nepalu).

W Bhutanie, Sik­kimie, Nepalu i Ladakh miał Dud­dziom Rin­pocze tysiące uczniów. Gdy przed paru laty chciał dać pouczenia kilku lamom, przy­było 25-30 tys. uczniów z całych Indii i Himalajów.

W ostat­nich latach poświęcił wiele czasu zachodowi. Założył wiel­kie cen­tra jak Dordze Njingpo i Orgjen Samje Choling we Fran­cji i Jeshe Njingpo, Orgjen Cho Dzong i inne w USA. W tym okresie dawał nie­strudzenie pouczenia i paru zachod­nich i uczniów roz­poczęło pod Jego prze­wod­nic­twem długie odosobnienia.

W końcu osiadł ze swoją rodziną we Fran­cji, w Dordogne, gdzie w sierp­niu 1984 r. dał swoje ostat­nie, wiel­kie oficjalne pouczenie.

Jego syn, Shen­pen Rin­pocze, który współ­pracował z nim bar­dzo ściśle jako jego osobisty asystent, kon­tynuuje Linię pouczeń Dud­dzioma Lingpy.

Jak­kol­wiek Dud­dziom Rin­pocze był w pełni urzeczywist­nionym Mistrzem, wstawał na godziny przed wschodem słońca, aby prak­tykować. Rano modlił się za wszyst­kich, którzy przyjęli w Nim Schronienie, a wieczorem za tych, którzy zmarli. Nie­ustan­nie modlił się, aby wszyscy, którzy Go widzieli, słyszeli, weszli z nim w kon­takt lub tylko o nim pomyśleli, zostali uwol­nieni, wypeł­niając dal­sze związane z Nim proroc­two, że Dud­dziom Lingpa wyzwoli w ten spo­sób biliony istot.

  • Yeshe Khorlo: